سه شنبه, 07 ارديبهشت 1395 ساعت 09:02

مراقب رژلب های سرطانی باشید

کلینیک امید تهران:  متاسفانه درصد بالایی از رژلب‌ها دارای مواد اکسیدآهن، پلی اتیلن و دی‌اکسید تیتانیوم هستند و خطر ابتلا به سرطان‌های ریوی و سینه هنگام استفاده از آن بالاست.
به گزارش تابناک یزد، متاسفانه درصد بالایی از رژلب‌ها دارای مواد اکسیدآهن، پلی اتیلن و دی‌اکسید تیتانیوم هستند و خطر ابتلا به سرطان‌های ریوی و سینه هنگام استفاده از آن بالاست.

متاسفانه درصد بالایی از رژلب‌ها دارای مواد اکسیدآهن، پلی اتیلن و دی‌اکسید تیتانیوم هستند و خطر ابتلا به سرطان‌های ریوی و سینه هنگام استفاده از آن بالاست.
دکتر حمید رضا آبایی متخصص پوست ومو بیان کرد: رژلب، به عنوان اولین ابزار آرایشی و بهداشتی شناخته شده است و تا به امروز همچنان مورد استفاده بانوان قرار می‌گیرد. رژلب‌های شیمیایی که امروزه مصرف بسیار زیادی دارند، دارای سرب زیادی برای ماندگاری رنگدانه هستند.
سرب ماده‌ای است سمی که از طریق پوست جذب می‌شود و برای بدن بسیار ضرر دارد.
متاسفانه درصد بالایی از رژلب‌ها دارای مواد اکسیدآهن، پلی اتیلن و دی‌اکسید تیتانیوم هستند و خطر ابتلا به سرطان‌های ریوی و سینه هنگام استفاده از آن بالاست.  
ترکیبات مضر
فرمالدئید که در خیلی از محصول‌ها مثل رژلب، لاک ناخن و.. یافت می‌شود، باعث التهاب و تحریک پوستی و درصورت تماس مزمن باعث ضعف عمومی می‌شود. رنگ‌های شیمیایی متعددی که در محصول‌های مختلف به ویژه محصول‌های زیبایی و آرایشی مصرف می‌شود، می‌تواند درصورت رعایت نکردن استانداردهای خاص، مشکل ساز باشد. گاهی این رنگ‌ها برای ایجاد رنگ خاصی با هم ترکیب می‌شوند که علاوه بر عوارض پوستی، می‌تواند عوارض متعدد داخلی نیز داشته باشد. به ویژه در مورد رژلب که در طول روز چند بار تکرار می‌شود و احتمال دارد با خوردن هر نوع ماده غذایی مقداری از آن مستقیما نیز وارد بدن شود.
مواد تشکیل دهنده رژلب
اگرچه مقدار هر یک از این مواد در ساخت رژهای لب متفاوت است، اما مواد اصلی تشکیل دهنده انواع رژلب به این شرح است:
موم: موم به دلیل حالت‌پذیری زیادی که دارد، به عنوان عنصری شکل‌دهنده در رژهای لب مورد استفاده قرار می‌گیرد. ترکیبی از سه موم را می‌توان در رژهای لب یافت: موم زنبور عسل، موم گیاه کندلیلا و موم کارنابا که از برگ‌های نخل برزیلی گرفته می‌شود و گران‌تر از بقیه موم‌ها است.
روغن: روغن کرچک، روغن نباتی، لانولین و روغن معدنی در تهیه رژهای لب استفاده می‌شوند. همچنین کره کاکائو نیز از اجزای تشکیل دهنده رژها است.
موم و روغن از مهم‌ترین اجزای تشکیل دهنده رژلب هستند و حدود ۶۰ درصد وزن آن را شامل می‌شوند.
 
مواد سمی موجود در برخی رژلب‌ها

سرب: عوارض سرب در صورت استفاده غیر مجاز این ماده سمی در ترکیب رژلب و خورده شدن آن شامل ناباروری، کم‌خونی، عقب ماندگی ذهنی و سرطان است.
قطران زغال سنگ: به عنوان رنگدانه برای رنگ‌آمیزی رژهای قرمز استفاده می‌شود. این مخلوط سمی درصورت بلع باعث تهوع، سردرد و سوزش پوست می‌شود.
رنگ‌های دریاچه‌ای: استفاده از رنگ‌های محلول در آب دریاچه‌ها (که در اثر واکنش‌های شیمیایی، گیاهان و سنگ‌های موجود در رودخانه‌ها به وجود می‌آیند، بسیار سمی و سرطان‌زا هستند که باعث تحریک پوست و ایجاد سرطان‌های پوستی می‌شوند.
خوشبوکننده‌ها: این نوع عطرها به دلیل دارا بودن ترکیبات شیمیایی، می‌توانند التهاب، خشکی و ترک‌خوردگی لب‌ها را باعث شوند.
به گزارش باشگاه خبرنگاران جوان؛ بر اساس آمار جمع‌آوری شده، صرف نظر از جذب پوستی مواد آرایشی، زنان در طول زندگی خود حدود ۲ کیلوگرم رژلب را می‌بلعند که خطر ابتلا به سرطان‌های ریه و سینه را در زنان به طرز چشمگیری افزایش می‌دهد.
اکنون که به مواد تشکیل دهنده رژلب‌ها پی بردید، موقع انتخاب آن بیشتر دقت کنید و رژلبی را برگزینید که تا حد امکان حاوی ترکیبات طبیعی باشد و مواد سمی در آن به کار نرفته باشد.

منتشرشده در آخرین اخبار
یکشنبه, 03 آبان 1394 ساعت 21:59

پرتودرمانی حین عمل جراحی (IORT)

کلینیک امید تهران: پرتودرمانی حین عمل جراحی (IORT) از جمله روشهایی است که اگرچه تاریخچه ای یکصد ساله دارد اما امروزه با پیشرفت تکنولوژی کاربرد آن رو به گسترش می باشد. در این روش در حین عمل جراحی و بعد از برداشتن تومور ( حتی گاهی از اوقات بافت تومور که غیر قابل جراحی می باشد) تحت پرتودرمانی قرار می گیرد. بدین ترتیب بافت هدف مستقیما در مقابل پرتوهای یونیزان قرار گرفته و حداقل تابش به بافت های سالم اطراف انتقال داده می شود که به  همین علت این روش به رادیوتراپی دقیق(Precise Radiotherapy) مشهور می باشد. این روش که تلفیقی از دو روش جراحی و پرتودرمانی است از روشهاي خاص پرتودرماني بوده که در آن مقدار بالایی اشعه  (10 تا 20 گري اشعه) در يك جلسه و در حين عمل جراحي در تومور يا بستر آن توزيع می گردد. روش راديوتراپي حين عمل يا به طور خلاصه روش IORT  با وجود اينكه يكي از روشهاي سنتي در درمان سرطان محسوب مي شود ولي هنوز به عنوان يك روش پيشرفته در مديريت درمان بسياري از بسترهاي تومور به كار گرفته مي شود.

اين روش معمولا به صورت قسمتي از پروتكل درمان، كه ممكن است همراه با ديگر روشها از قبيل شيمي درماني يا راديوتراپي با پرتو خارجي باشد، اجرا مي شود. درمانهاي ابتدايي، براي كوچك كردن تومور و به منظور برش ساده تر تومور صورت مي گيرد. در برداشتن تومور به روش جراحي، معمولا تمام حجم تومور از ناحيه درمان خارج نمي شود و مقداري از سلولهاي سرطاني در ناحيه درمان باقي مي مانند. براي بهبود كنترل ناحيه اي درمان، يك مقدار دوز زياد تابشي در طي عمل جراحي در آن ناحيه توزيع مي شود. اين در حالي است كه همه و يا قسمت اعظم بافتهاي حساس اطراف ناحيه درمان پوشيده شده و يا خارج از ميدان تابش نگه داشته مي شود. 

 

 

یکشنبه, 03 آبان 1394 ساعت 21:55

تله تراپی

کلینیک امید تهران: در این درمان پرتو از دستگاهی به سمت ناحیۀ تومورال ساطع می شود. این دستگاه بزرگ است و کمی سروصدا ممکن است داشته باشد. دستگاه بدن بیمار را لمس نمی کند، ولی دور او می چرخد، و در همین حالت از جهت های مختلف به بدن بیمار پرتو می تاباند.
 رادیوتراپی یک درمان موضعی است، به این معنا که پرتو فقط به قسمت خاصی از بدن می تابد. به عنوان مثال، اگر بیماری به سرطان ریه دچار باشد پرتو فقط به قفسۀ سینه تابانیده می شود نه قسمت دیگری از بدن.
بیشتر افراد در هر روز از 5 روز در هفته از شنبه تا چهارشنبه درمان می شوند و درمان آنها بسته به نوع سرطان و هدف درمان از 2تا10 هفته طول می کشد. به فاصلۀ زمانی بین اولین تا آخرین جلسۀ رادیوتراپی یک کورس درمان گفته می شود.
 رادیوتراپی گاهی در اندازه (دوز) های پایین تر دو بار در روز داده می شود( درمان هایپرفرَکشن). پزشک ممکن است در صورت این که تشخیص دهد که این درمان اثر بخشی بیشتری دارد آن را تجویز کند. هر چند ممکن است عوارض زودرس بیشتری داشته باشد ولی عوارض دیررس کمتری دارد.
بیشتر اوقات درمان رادیوتراپی به صورت سرپایی است. یعنی بیمار در کلینلک یا مراکز رادیوتراپی درمان می شود و دیگر نیازی نیست که بستری شود و می تواند به خانه برود.
قبل از رادیوتراپی بیمار با پزشک خود ملاقات می کند. در این ویزیت/ها، معاینه می شود، از او یک شرح حال گرفته می شود و گاهی باید تصویر برداری هم انجام دهد. ممکن است پزشک  در مورد رادیوتراپی، مزایا و عوارض جانبی و کارهایی که بیمار باید حین و بعد از درمان انجام دهد را به او توضیح دهند. سپس بیمار می تواند انتخاب کند که تحت درمان قرار بگیرند یا خیر.
اگر بیمار قبول کند که رادیوتراپی شود، باید قبل از رادیوتراپی برایش نقشۀ درمانی طراحی شود. دراین طراحی:
- یک اُنکولوژیست (سرطان شناس) و رادیوتراپیست ناحیه  که باید درمان شود را مشخص می کنند (فیلد درمانی). این ناحیه ای است که پرتودرمانی می شود. در این حالت از بیمار درخواست می شود که در حین عکس ساده یا سایر اسکن هایی که برای تعیین فیلد ممکن است انجام شود کاملاً بی حرکت باشد.
- بعد از آن، رادیوتراپیست برای مشخص کردن محل درمان، روی پوست علامت های کوچکی (تَتو یا جوهر) می گذارد. بیمار باید در طول رادیوتراپی این علامت ها را داشته باشد. رادیوتراپیست هر روز از آنها برای آن که از صحیح بودن وضعیت بدن بیمار اطمینان پیدا کند استفاده می کند. تتو ها به اندازۀ خال های بسیار کوچکی هستند و تا آخر عمر بیمار بر روی پوست باقی می مانند. علامت های جوهری با گذر زمان محو می شوند. بیمار باید مراقب باشد که آنها را برندارد و اگر کمرنگ یا محو شدند به رادیوتراپیست اطلاع دهد.
- ممکن است بیمار به قالب گیری از بدن احتیاج داشته باشد. این قالب پلاستیکی باعث می شود تا از حرکت بدن در حین درمان جلوگیری شود. هم چنین به تشخیص این که وضعیت بیمار به صورت همیشگی است کمک می کند.
-   اگر سر بیمار باید رادیوتراپی شود، به ماسکی احتیاج پیدا خواهد کرد. ماسک دارای روزنه های زیادی است، و می توان نواحی چشم ها، بینی و دهان ماسک را برید. این ماسک به تختی که بیمار روی آن قرار دارد متصل می شود. ماسک از حرکت سر جلوگیری می کند و در نتیجه هر روز وضعیت سر بیمار یکسان است.
 
پس از طراحی درمان، بیمار آماده رادیوتراپی می‌شود. در حین رادیوتراپی بیمار باید لباس هایی لطیف و نخی  و راحت بپوشد. او باید لباس هایی بپوشد که به راحتی بتواند آنها را به راحتی از تن خارج کند، چون نباید روی فیلد هنگام درمان لباس یا پوششی قرار داشته باشد. بهتر است لباس های چسبان، یقه بسته یا کمربند در نزدیکی منطقۀ درمانی نداشته باشد. همچنین بیمار نباید رو یا نزدیک سطح درمانی زیورآلات، باند، پودر، لوسیون یا دئودورانتی قرار دهد، و نباید قبل از درمان از صابون و شوینده های معطر استفاده کند.
هنگام درمان
- از بیمار خواسته می شود که ناحیۀ درمان را برهنه کند یا گان بپوشد.
- از او خواسته می شود به محل درمان برود.
- بسته به ناحیۀ تومورال، ممکن است برای درمان روی صندلی بنشیند یا روی تخت بخوابد. رادیوتراپیست به کمک قالب بدن بیمار و/یا علامت های روی پوست وضعیت بدن او را تنظیم می کند.
- ممکن است بیمار نورهای رنگی روی بدن و علامت های روی آن ببیند. این نورها بی خطر هستند و به درمانگر کمک می کنند تا هر روز بتواند وضعیت بدن بیمار را تنظیم کند.
- در حین درمان بیمار باید کاملاً ثابت و بی حرکت باشد. می تواند مانند همیشه نفس بکشدو نیازی نیست که نفس خود را حبس کند.
  رادیوتراپیست قبل از آن که درمان شروع شود اتاق را ترک می کند. او به اتاق کنترل می رود و بیمار را از طریق صفحۀ تلویزیونی تحت نظر قرار می دهد. به همین دلیل بیمار نباید احساس تنهایی کند. رادیوتراپیست می تواند صدای او را بشنود و با او از طریق بلندگوهای اتاق درمان گفتگو کند. اگر بیمار احساس ناراحتی یا بیماری کرد باید رادیوتراپیست را در جریان بگذارد. پرتو نه بویی دارد، نه شنیده می شود و نه دیده می شود.
  درمان حدود 5-1دقیقه طول می کشد. اگر بیمار با IMRT درمان می شود، ممکن است درمانش بیشتر طول بکشد. درمان ممکن است در صورتی که نیاز به بازبینی وضعیت بدن بیمار باشد مدت بیشتری بی‌انجامد.