بانک جامع اطلاعات سرطان

Strict Standards: Only variables should be assigned by reference in /home/tehrancanc/public_html/plugins/content/article3/article3.php on line 9
راههای تشخیص سرطان استخوان

راههای تشخیص سرطان استخوان (6)

سه شنبه, 28 مهر 1394 ساعت 19:26

بیوپسی یا نمونه برداری از تومور

نوشته شده توسط

کلینیک امید تهران: بیوپسی Biopsy به معنای گرفتن یک نمونه از بافت یک موجود زنده است. در بیوپسی یا نمونه برداری از استخوان پزشک معالج تکه کوچکی از استخوان را از بدن بیمار خارج کرده و آن را برای بررسی به آزمایشگاه پاتولوژی می‌فرستد. نمونه برداری از استخوان معمولا به این دلیل انجام می‌شود که پزشک در بررسی های خود به این نتیجه می‌رسد که در بافت استخوان تغییراتی ایجاد شده ولی دقیقا نمی‌داند این تغییرات چیست. شایعترین این حالات وجود تومورهای استخوان است. بطور مثال در تصاویر رادیوگرافی که از بیمار تهیه شده تغییراتی را در شکل یکی از استخوان های بدن وی دیده و متوجه می‌شود که بیمار مبتلا به تومور استخوان است ولی بررسی های تصویربرداری حتی بررسی های پیشرفته‌ای مانند سی تی اسکن و یا ام آر آی و یا آزمایشات پاراکلینیکی نتوانسته اند نوع تومور را مشخص کنند. در بسیاری از موارد مشخص کردن دقیق نوع تومور و سلول های تشکیل دهنده آن ضروری است چون نوع درمان برحسب نوع تومور متفاوت است. در این موارد باید با انجام بیوپسی یا نمونه برداری از استخوان نوع تومور مشخص شود.
در بعضی بیماری های متابولیک یا مادرزادی استخوان و یا بعضی عفونت ها هم ممکن است نیاز به بیوپسی یا نمونه برداری از استخوان ضروری باشد.
 
بیوپسی چگونه انجام می‌شود
نمونه برداری از استخوان به دو روش بسته یا باز انجام می‌شود.
در بیوپسی بسته که معمولا بصورت سرپایی و در کلینیک انجام می‌شود ابتدا بیمار بر روی تخت معاینه در وضعیت مناسب دراز می‌کشد. سپس لباس محلی که باید از استخوان آن بیوپسی تهیه شود کنار زده شده و پوست آن محل با محلول های ضد عفونی تمیز و استریل می‌شود. پس از آن پزشک با تزریق یک ماده بی‌حس کننده پوست و بافت های زیر پوستی را بی‌حس می‌کند.
در مرحله بعد یک شکاف کوچک بر روی پوست داده شده و یک سوزن کلفت از طریق آن شکاف به زیر پوست فرستاده شده و تا روی استخوان مربوطه برده می‌شود. با فشار دست پزشک، سوزن به درون استخوان رفته و تکه ای از استخوان درون لوله آن گیر می‌کند. سپس پزشک سوزن را خارج کرده و تکه استخوان درون آن را بیرون می‌آورد و درون محلول نگهدارنده خاصی می‌گذارد. اطلاعات مربوط به بیمار بر روی ظرف حاوی محلول نوشته شده و هرماه با درخواست پزشک و شرح یافته های بالینی و پاراکلینیکی به آزمایشگاه پاتولوژی فرستاده می‌شود. محل شکاف بخیه و سپس پانسمان می‌شود.
در بعضی موارد وارد کردن سوزن به محلی از استخوان که باید نمونه از آنجا تهیه شود مشکل است. در این موارد ممکن است نمونه برداری با هدایت فلوروسکوپ و یا سی تی اسکن انجام شود. در این روش پزشک محل ضایعه استخوانی را بر روی مانیتور دستگاه فلوروسکوپ یا سی تی اسکن میبیند و سوزن بیوپسی را دقیقا در محل ضایعه وارد میکند.
نمونه برداری باز در مواردی انجام می‌شود که به دلایلی نمی‌توان از روش بسته استفاده کرد. این روش که مانند یک عمل جراحی تمام عیار است در اطاق عمل انجام می‌شود و نیاز به بیهوشی عمومی و یا بیحسی منطقه ای وجود دارد.
در صورتی که حدس زده می‌شود مشکل استخوانی نیاز به جراحی خواهد داشت، نمونه برداری از استخوان باید به توسط همان جراحی انجام شود که در نهایت بیمار را جراحی خواهد کرد.
نمونه بدست آمده در آزمایشگاه پاتولوژی یا آسیب شناسی به توسط متخصص پاتولوژیست و یا آسیب شناس بررسی می‌شود. برای این کار معمولا نمونه به توسط تیغه های مخصوصی بریده شده و از آن لایه های ظریفی جدا می‌شود. این لایه ها در زیر میکروسکوپ به دقت بررسی شده و نوع سلول هایی که در استخوان وجود دارند مشخص می‌شود. گزارش بررسی آسیب شناسی برای پزشک معالج ارسال می‌گردد.

 

سه شنبه, 28 مهر 1394 ساعت 19:23

عکس برداری یا رادیوگرافی ساده

نوشته شده توسط

کلینیک امید تهران: یکی از ابزارهای مهمی که پزشک ارتوپد میتواند به کمک آنها بیماری های اندام را تشخیص دهد تصویربرداری است. به کمک روش های تصویربرداری پزشک معالج میت‌واند قسمت های مختلف اندام مثل استخوان، عضله، تاندون، عصب و غضروف را ببیند. اساسی ترین ابزار تصویربرداری رادیوگرافی ساده است.
مقدار اشعه ای که در یک رادیوگرافی ساده به بدن بیمار تابیده میشود اندک بوده و برای سلامتی وی ضرری ندارد. البته خانم های باردار باید قبل از انجام رادیوگرافی پزشک معالج را در جریان وضعیت بارداری خود قرار دهند. در سه ماهه اول بارداری در انجام رادیوگرافی باید احتیاط کرد.
 برای انجام رادیوگرافی ابتدا تکنیسین رادیولوژی بیمار را به اطاق رادیوگرافی هدایت میکند. روش انجام رادیوگرافی بسته به اینکه از چه اندامی تصویربرداری انجام میشود متفاوت است. ممکن است نیاز شود تا بیمار در حالت درازکش بر روی تخت مخصوص رادیوگرافی (در حالت رو به بالا، به شکم و یا خوابیده به پهلو) قرار گیرد. بعضی تصاویر رادیوگرافی در حالت ایستاده تهیه میشوند و برای تهیه بعضی دیگر لازم است تا بیمار بنشیند.
تکنیسین رادیولوژی بیمار را در وضعیت مناسب قرار داده و اندامی را هم که قصد تصویربرداری از آن دارد در وضعیت مناسب قرار میدهد. و سپس یک صفحه فلزی مخصوص که فیلم رادیولوژی در آن قرار دارد را در زیر یا کنار اندام مورد نظر قرار میدهد. به این صفحه کاست Cassette میگویند. در مرحله بعد منبع اشعه ایکس که بر روی دسته فلزی خاصی قرار گرفته را در نزدیکی اندام قرار میدهد بطوریکه قسمتی از اندام که نیاز به تصویربرداری دارد بین منبع اشعه ایکس و کاست قرار گیرد.
از بیمار خواسته می‌شود تا در همین وضعیت بی حرکت باقی بماند. تکنیسن رادیولوژی اطاق را ترک کرده و در اطاق مجاور کلید تولید اشعه ایکس را میفشارد. تابش اشعه ایکس به اندام مورد نظر در کسری از ثانیه صورت میگیرد. در بسیاری اوقات عکس برداری از اندام در دو یا چند جهت انجام میشود به این معنی که چند عکس از اندام از زاویه های مختلف گرفته میشود. در این موارد تکنیسن رادیولوژی مجددا اندام را در وضعیت دیگری قرار داده و مراحل قبل را تکرار میکند.
از بیمار خواسته میشود تا در اطاق دیگری منتظر بماند. در این فاصله زمانی فیلم رادیولوژی به اصطلاح ظاهر میشود یعنی فرآیند های شیمیایی بر روی آن صورت میگیرد تا تصویر ایجاد شده بر روی آن قابل دیدن شود. در صورتی که کیفیت تصویر تهیه شده در حد مطلوب بود به بیمار اجازه داده میشود تا بخش رادیولوژی را ترک کند.
فیلم رادیولوژی به توسط متخصص رادیولوژی دیده شده و تفسیر میشود. این تفسیر برای پزشک معالج نوشته شده و به همراه فیلم به بیمار داده میشود تا به پزشک معالج خود ارائه دهد

سه شنبه, 28 مهر 1394 ساعت 19:22

سی تی اسکن

نوشته شده توسط

کلینیک امید تهران: سی تی اسکن یا توموگرافی کامپیوتری (Computed Tomography scan (CT scan یکی از روش های پیشرفته تصویربرداری پزشکی است که بعد از رادیوگرافی ساده، سی تی اسکن بیشترین کمک را به بررسی ضایعات سیستم حرکتی بدن انسان بخصوص استخوان ها می‌کند.
با استفاده از تصاویر سی تی اسکن میتوان بافت های درون بدن را مشاهده کرد و شکل آنها را بررسی نمود و با این اطلاعات می‌توان از وجود بیماری های احتمالی آگاه شد چراکه  تصاویر سی تی اسکن سطح مقطع‌هایی از بدن را نشان می‌دهد.
دستگاه های سی تی اسکن امروزی چنان پرقدرتند که می‌توانند تصاویر برش هایی با فاصله کمتر از یک میلیمتر را از بدن انسان تهیه کنند. تقریبا از هر جایی از بدن انسان سی تی اسکن انجام میشود. از فرق سر تا نوک انگشت پا را میتوان سی تی اسکن کرده و تصاویر سطح مقطع بدن را در آن برش های مشاهده کرد.
سی تی اسکن چگونه کار می‌کند
برای انجام سی تی اسکن از اشعه ایکس استفاده می‌شود. در این روش باریکه نازکی از اشعه ایکس (مانند باریکه اشعه لیزر) به اندام بیمار تابانده می‌شود. این اشعه از تمامی بافت هایی که سر راه آن قرار دارند عبور کرده و مقداری از آن که از طرف مقابل اندام خارج می‌شود و توسط دتکتور Detector یا آشکارسازهای حساسی دریافت می‌گردد. این دتکتورها اشعه را به جریان الکتریکی تبدیل می‌کنند.
این فرایند هزاران بار از زوایای گوناگون تکرار می‌شود یعنی باریکه اشعه ایکس از زوایای گوناگون به درون اندام تابانده شده و خروجی آن در طرف مقابل اندام اندازه گیری می‌شود. بدین ترتیب اطلاعات بسیار زیادی به صورت مقادیر مختلف شدت جریان الکتریکی که متناسب با شدت اشعه دریافت شده توسط دتکتور است گردآوری شده و به کامپیوتر مرکزی سی تی اسکن ارسال می‌شود. این کامپیوتر بسیار پر قدرت، اطلاعات را پردازش کرده و نتیجه آن به صورت تصاویر متعددی که سطح مقطع اندام را نشان می‌دهند بر روی مانیتور دستگاه مشخص می‌شود و در صورت لزوم این تصاویر بر روی فیلم چاپ میشوند.
 تصاویر سی تی اسکن با دقت بسیار بیشتر از تصاویر رادیوگرافی ساده، شکل استخوان ها و حتی بسیاری از بافت های دیگر اندام را نشان می‌دهد.
با استفاده از این تکنیک می‌توان داخل استخوان را هم مشاهده کرد.

در انجام سی تی اسکن، بیمار باید به چه نکاتی توجه کند
-  قبل از تهیه آن پزشک معالج باید در جریان باردار بودن بیمار قرار گیرد. استفاده از این روش تصویربرداری در سه ماهه اول بارداری ممکن است مشکلاتی را برای جنین بوجود آورده پس ممنوع است.
- محلی از بدن که از آن تصویربرداری میشود نباید حاوی فلز باشد. بطور مثال اگر از دست سی تی اسکن می‌شود باید انگشتر را از دست خارج کرد و یا اگر از تنه تصویربرداری می‌شود باید لباس هایی که گیره فلزی دارند را از تن خارج کرد. بدین منظور ممکن است لباس های ساده و یک بار مصرفی به بیمار داده شود تا از آنها استفاده کند. وجود فلز می‌تواند کیفی تصاویر را کاهش دهد.
نحوه اجرای سی تی اسکن
دستگاه سی تی اسکن در داخل اطاق بزرگی قرار دارد که هوای داخل آن نسبتا خنک است. این دستگاه به شکل یک حلقه بزرگ بوده که یک تخت در درون آن قرار گرفته است. کامپیوتر های دستگاه در اطاق مجاور که اطاق کنترل است قرار گرفته و تکنیسین سی تی اسکن در آن اطاق عملیات تصویربرداری را هدایت میکند.
بیمار به همراه یک پرستار به داخل اطاق رفته و پرستار به وی کمک می‌کند تا در وضعیت مناسب بر روی تخت دراز بکشد. این وضعیت معمولا درازکش به پشت است ولی ممکن است لازم شود بیمار به پهلو و یا به شکم بخوابد. تصویربرداری سی تی اسکن به هیچ وجه درد ندارد و کل مدت تصویربرداری در غالب موارد کمتر از چند دقیقه است. پس بسیار سریع انجام می‌شود.
 بیمار می‌تواند بسیار آرام بر روی تخت دراز بکشد. ممکن است تنه بیمار به توسط چند نوار به تخت ثابت شود تا در وضعیت مناسب بیحرکت بماند. در حین سی تی اسکن کسی بجز بیمار در اطاق سی تی اسکن باقی نمی‌ماند. پس پرستار از اطاق خارج می‌شود. اگر بیمار نیاز به مراقبت داشته باشد ممکن است به همراه بیمار اجازه دهند در اطاق باقی بماند. در این حال لباس مخصوصی به او می‌دهند تا بپوشد. این لباس برای حفاظت همراه بیمار از اشعه ایکس است.
در تمام مراحل انجام سی تی اسکن، تکنیسن تصویربرداری در اطاق مجاور قرار گرفته و بیمار را از طریق یک پنجره شیشه ای می‌بیند. صدای او را می‌شنود و می‌تواند با او حرف بزند. پس هر وقت بیمار نیاز به کمک داشت می‌تواند صحبت کند.
برای تهیه تصاویر سی تی اسکن، بیمار بر روی تخت دراز کشیده و تخت یک بار درون حلقه حرکت می‌کند. سپس مجددا این حرکت تکرار می‌شود ولی این بار با سرعت کمتر. در حین عکسبرداری منبع اشعه ایکس در داخل حلقه گردش می‌کند. این گردش با صدایی آرام به صورت ویز همراه است که طبیعی است و آسیبی به بیمار نمی‌رساند. در حین کارکردن دستگاه بیمار باید بی‌حرکت باشد تا تصاویر واضحی تهیه شوند. ممکن است در حین انجام سی تی اسکن تکنیسین رادیولوژی از بیمار بخواهد تا برای چند ثانیه نفس خود را در سینه حبس کند.
در پایان پرستار وارد شده و به بیمار کمک میکند تا اطاق سی تی اسکن را ترک کند.
ممکن است در حین انجام سی تی اسکن دارویی به بیمار تزربق شود. به این منظور قبل از شروع تصویربرداری سوزنی به درون رگ بیمار فرستاده شده و از طریق لوله به سرنگی متصل میشود. سرنگ حاوی ماده شیمیایی خاصی است و این سرنگ به توسط کامپیوتر کنترل می‌شود. وقتی بیمار بر روی تخت قرار گرفته و درون حلقه سی تی اسکن رفت سرنگ فعال شده و ماده شیمیایی را به درون رگ بیمار تزریق می‌کند. در حین تزریق ممکن است بیمار احساس گرم شدن کند. ممکن است تا چند دقیقه احساس طعم فلز در دهان خود کند و یا ممکن است احساس ادرار کردن داشته باشد. این حالت حداکثر چند دقیقه طول کشیده و از بین میروند.
در بعضی موارد ممکن است به بیمار دارویی داده شود تا قبل از سی تی اسکن آن را بخورد. اگر بیمار به بعضی داروها(چه خوارکی و چه تزریقی) حساسیت دارد حتما قبل از تزریق دارو باید آن را به اطلاع پرسنل پزشکی حاضر در اطاق سی تی اسکن برساند. اگر بعد از تزریق بیمار احساس بدحالی کرد باید آن را فورا به پرسنل پزشکی اطلاع دهد.

مزایای سی تی اسکن
  سی تی اسکن می‌تواند استخوان ها، عروق و بافت های نرم درون بدن انسان و حتی درون این بافت ها را به دقت ببیند. البته برای دیدن بعضی بافت های نرم بدن مانند تاندون، رباط، عصب و غضروف دقت ام آر آی بیش از سی تی اسکن است ولی سی تی اسکن بهتر از ام آر آی میتواند استخوان را ببیند و مشکلات احتمالی آن را تشخیص دهد.
  با این حال تصاویر سی تی اسکن بسیار دقیق بوده و جزئیات را به دقت نشان می‌دهد و می‌تواند بافت های نرم درون بدن انسان را هم دیده و بررسی کند
  نجام سی تی اسکن بسیار سریع است و این سرعت در موارد اورژانس بسیار کمک کننده می‌باشد.
  از سی تی اسکن میتوان برای انجام بیوپسی و نمونه برداری از بافت های بدن استفاده کرد. متخصص رادیولوژی میتواند در اطاق سی تی اسکن حاضر شده و در حالیکه بیمار روی تخت سی تی اسکن دراز کشیده است محل دقیق نمونه برداری را مشخص کرده و با یک سوزن نمونه مورد نظر را از بافت مربوطه تهیه کند.
  بعد از انجام سی تی اسکن هیچ اشعه ای درون بدن بیمار باقی نمانده و یا از او ساطع نمیشود
 
عوارض سی تی اسکن
با وجود اینکه این روش تشخیصی، انقلابی در تشخیص بیماری ها و شرایط بالینی برپا کرد اما عوارض خاص خود را برای بدن دارد.
 موقع انجام یک مرتبه سی تی اسکن آن هم در یک بخش خاص بدن، مزایای این اسکن بیشتر از معایب و خطرات آن خواهد بود. اما اگر شما به طور پی‌درپی سی تی اسکن داشته باشید، مثلا هر 5 سال یکبار، آن زمان است که باید نگران معایب و خطرات باشیم.
 آمارها نشان می دهند که تقریبا از هر صدهزار فرد 40 تا 70 ساله، 240 نفر از سرطان و اثرات مستقیم پرتوهای اسکن بدن، جان خود را از دست می دهند.
همچنین پرتوهای سی تی اسکن فرد را مستعد جهش های ژنتیکی و سرطان می کنند، اما تا زمانی که روش تشخیصی و درمانی بهتری برای جایگزینی با این اسکن ها وجود ندارد، عاقلانه آن است که ما با تغییر سبک زندگی در جهت ارتقای سلامت، مانع تاثیر عوامل مخرب در ابتلا به سرطان و سایر بیماری ها شویم.
خیلی‌ها نیز معتقدند که اسکن بدن موجب آسیب های مغز و اعصاب می گردد و موجب اختلالات روانی می شود. البته در اینجا لازم است بگوییم ناهنجاری هایی که خیلی از افراد بعد از انجام اسکن ها و مخصوصا اسکن کل بدن گزارش می کنند بیش از آنکه مربوط به پرتوهای عکسبرداری باشد، از استرس و نگرانی فرد در زمان انجام اسکن کل بدن و ورود به تونل اسکن ناشی می شود.

 

سه شنبه, 28 مهر 1394 ساعت 19:19

سونوگرافی

نوشته شده توسط

کلینیک امید تهران: سونوگرافی یکی از روش های تصویربرداری است که تقریبا هیچ ضرری برای بدن ندارد چراکه امواج مورد استفاده در سونوگرافی از جنس امواج صوتی و در واقع صدا هستند. جنس آنها دقیقا مانند صدا است ولی به علت بالا بودن فرکانس یا بسامد آنها قابل شنیدن به توسط گوش انسان نیستند. با این حال خواص صوت و صدا را دارند یعنی در برخورد با موانع منعکس می‌شوند.

نحوه اجرای سونوگرافی
برای انجام سونوگرافی، به توسط یک وسیله خاص که پزشک سونولوژیست (متخصص تصویربرداری که سونوگرافی میکند) روی اندام شما قرار می‌دهد. امواج صوتی با فرکانس بالا که برای گوش انسان قابل شنیدن نیستند به درون بدن تابانده می‌شوند. این امواج بعد از برخورد به بافت های مختلف بدن بازتابیده شده و امواج بازتابش شده به توسط همان دستگاه مجددا دریافت میشود.
درون بدن انسان از بافت های مختلفی درست شده که توانایی آنها در بازتابش امواج صوتی متفاوت است. بعضی از آنها امواج صوتی را بهتر و بعضی کمتر منعکس می‌کنند. پس شکل و ساختار بازتابش امواج صوتی در سونوگرافی تابعی از شکل و مواد تشکیل دهنده بافت های درونی بدن است که مورد تابش قرار گرفته است. 
امواج بازتابیده شده از بدن به توسط یک کامپیوتر تجزیه و تحلیل شده و به تصویر تبدیل می‌شود. پزشک متخصص تصویربرداری این تصاویر را بر روی مانیتور دستگاه دیده و ممکن است بعضی از آنها را چاپ کند.

 

سه شنبه, 28 مهر 1394 ساعت 19:17

تصویربرداری با تشدید مغناطیسی(MRI)

نوشته شده توسط

کلینیک امید تهران: MRI تست بدون درد تشخیصی است که با استفاده از یک میدان مغناطیسی قوی باعث ایجاد تصاویر بسیار دقیق و همراه با جزئیات از ساختارهای داخل بدن می شود. تکنولوژی MRI قادر است بافتهای درون استخوان (مغز استخوان) را به تصویر بکشد همچنانکه بافتهائی را که در پشت استخوان قرار دارد را بخوبی نشان می‌دهد و  استخوان مانعی بر سر راه این نوع تصویربرداری نیست.به همین دلیل یک وسیله بسیار کارآمد برای تشخیص تومور مغزی، علائم سکته های مغزی قبلی، خونریزی و اختلالات ساختار در مغز و طناب نخاعی، سرطان خون، صدمات وارده به استخوان، مفاصل و بافت نرم می باشد.
MRI همچنین برای تشخیص بعضی بیماریهای سیستم عصبی مثل اسکلروز متعدد ( MS ) بکار می رود. گاهی نیز برای تشخیص بعضی از بیماریهای قلبی و اختلالات چشم ، بینی و گوش کاربرد دارد.
MRI وقتی انجام می شود که عکسهای ساده رادیوگرافی نتوانند اطلاعات کافی را از بافت مورد مطالعه به ما بدهند و یا وقتی که برای این اطلاعات ما احتیاج بهCT اسکنهای مکرر بیمار داشته باشیم که آن هم باعث در معرض اشعه قرار گرفتن بیمار به مقدار زیاد شده و بنابراین بجای CT اسکن از MRI استفاده می شود که اشعه مضر ندارد.

نحوه اجرای کار با MRI
امواج مورد استفاده در ام آر آی از جنس امواج رادیویی و مغناطیسی هستند که ضرری برای بدن ندارند.
ام آر آی از این واقعیت فیزیکی استفاده میکند که پروتون هایی که در هسته اتم ها قرار گرفته اند مانند کره زمین در حول محور ود با سرعت زیادی میچرخند و در نتیجه یک میدان معناطیسی در اطراف خود تشکیل میدهند.
در ام آر آی بیمار در یک میدان مغناطیسی بسیار قوی قرار می‌گیرد. این میدان موجب می‌شود محور چرخش پروتون های هسته اتم ها در تمام بافت های بدن (بخصوص پروتون هایی که در هسته مولکول آب قرار دارند) در امتداد خطوط میدان مغناطیسی ام آر آی قرار گیرند. سپس امواج رادیویی خاصی به سوی بدن بیمار تابانده می‌شود. این امواج که بصورت پالس فرستاده می‌شوند موجب می‌گردند تا محور چرخش پروتون ها کمی تغییر کند. با اتمام پالس ردیویی، محور چرخش پروتون مجددا در امتداد خطوط میدان مغناطیس برمی‌گردد. این برگشت موجب ایجاد یک موج رادیویی (الکترومغتاطیسی) جدید می‌شود.
سپس این امواج رادیویی ثانویه که از تک تک پروتون ها ساطع می‌شوند به توسط گیرنده‌های دستگاه ام آرآی دریافت شده و به کامپیوتر آن ارسال می‌گردند. کامپیوتر ام آر آی بسیار پرقدرت و با توان محاسباتی بالا است. در این کامپیوتر امواج دریافت شده بسرعت تحلیل شده و سپس تصاویری براساس این تحلیل ها ساخته می‌شود که پزشک آنها را بر روی مانیتور دستگاه می‌بیند و در صورت لزوم آنها را چاپ می‌کند.
در کامپیوتر ام ار آی مشخص می‌‍‌شود که چه جاهایی از بدن موج رادیویی بیشتری از خود ساطع کرده اند. هرچه شدت موج دریافتی از نقطه ای از بدن بیشتر باشد نشانه تراکم بیشتر پروتون در آن نقطه است و چون فراوان ترین اتم بدن که پروتون دارد اتم هیدروژنی است که در مولکول آب قرار دارد پس هرجایی که موج رادیویی بیشتری ارسال کرده است در واقع آب بیشتری داشته است.
در واقع کاری که ام آر آی انجام می‌دهد اینست که نشان دهد در چه نقاطی ار بدن آب بیشتری وجود دارد. چون غلظت مولکول آب در بافت های بدن متفاوت است و با بیمار شدن بافت ها این غلظت باز هم تغییر میکند میتوان با استفاده از اطلاعات دریافتی تصویر بسیار دقیقی از شکل بافت های گوناگون بدن ایجاد کرد.

مزایای MRI
ام آر آی یک روش تصویربرداری دقیق و پرقدرت برای تشخیص مشکلات و بیماری های بافت های بدن است. یکی از نقاط تمایز این روش با سی تی اسکن در این است که در ام آر آی تصاویر بافت های نرم مانند غضروف، تاندون، لیگامان، عصب و رگ ها بسیار واضح و دقیق دیده می‌شوند و این روش تصویربرداری بخصوص برای تشخیص بیماری های این بافت ها مفید است. پس از ام آر آی بیشتر در بررسی مشکلات بافت های نرم بدن استفاده شده در حالیکه سی تی اسکن بیشتر برای بررسی استخوان ها و ضایعات و آسیب های آن مفید است.
از مزایای MRI می توان به موارد زیر اشاره کرد:
1. فقدان اشعه یونیزان یا هرگونه خطر بیولوژیک دیگر.
2. به کمک این سیستم علاوه بر آناتومی عضو مورد نظر ، بیوشیمی وفیزیولوژی آن را نیز می‌توان مورد بررسی قرار داد.
3. علاوه بر ایجاد تصویر اگزیال از این مزیت برخوردار است که می‌توان براحتی در هر قطع مثل ساژیتال و کورونال نیز تصویر تهیه کرد.
4. عدم نیاز به آمادگی قبلی برای گرفتن تصویر مانند خوردن روغن کرچک و غیره.
5. عاری بودن تصاویر MRI از هرگونه آرتی فکت (هرگونه تصویر مزاحمی غیر از تصویر اصلی).
6. تفاوت بین ساختمانهای عروقی و غیر عروقی بدون نیاز به مواد کنتراست‌ زا و بر عکس سی تی اسکن .

معایب MRI
1. به علت استفاده از میدان مغناطیسی قوی نمی‌توان آن را در مورد تمام بیماران اجرا کرد. از جمله این بیماران افراد دارای باطرهای قلبی ، پارگی در عروق مغزی یا اشیا و پیوندهای فلزی در چشم. زیرا این میدان قوی مغناطیسی می‌تواند باعث گرم شدن ، کشیدن یا جابجایی اجزای فلزی شود یا منجر به آسیب‌های بافتی، یا بد عمل کردن آنها و حتی مرگ شود.
2. عدم توانایی در تصویربر داری از استخوان.
3. وجود هر گونه وسایل فلزی در اتاق محل آزمایش که میدان مغناطیسی سبب کشیده شدن آن وسایل به طرف دستگاه شده و ممکن است خطرات جانبی برای بیمار بوجود آید.
4. وزن بسیار زیاد ، مغناطیس درون دستگاه (در حدود 4 تن) و قیمت بالای آن.
5. زمان طولانی مورد نیاز جهت تصویر برداری (بطور معمول 45 دقیقه یا یک ساعت).

 

سه شنبه, 28 مهر 1394 ساعت 19:15

اسکن رادیوایزوتوپ یا اسکن هسته ای استخوان

نوشته شده توسط

کلینیک امید تهران: اسکن استخوانی که به آن اسکن رادیوایزوتوپ Radioisotope scan، اسکن رادیونوکلاید Radionuclide scan یا سنتی گرام Scintigram هم می‌گویند نوعی روش تصویر برداری است که میتواند کمک فراوانی به تشخیص بسیاری از مشکلات استخوان ها بخصوص عفونت های استخوانی و تومورهای استخوانی بکند. برای تشخیص تومور و سرطان استخوان و نیز مشخص کردن اینکه آیا سرطانی که در نقطه دیگری از بدن وجود دارد به استخوان منتشر شده و متاستاز داده است یا خیر از این اسکن استفاده می‌شود.

نحوه انجام اسکن استخوان
در این روش تصویربرداری مقادیری از یک ماده رادیواکتیو به بیمار تزریق می‎شود. نوع ماده رادیواکتیو استفاده شده متنوع است و انتخاب آن بسته به اینست که پزشک معالج در صدد تشخیص چه نوع ضایعه ای می‌باشد. از اسکن رادیوایزوتوپ در قسمت های مختلف پزشکی مانند تشخیص بیماری های استخوان، غدد داخلی، بیماری های قلبی، بیماری های ریوی و ... استفاده می‌شود.
برای انجام اسکن رادیوایزوتوپ ابتدا مقادیر اندکی از ماده رادیواکتیو به بدن بیمار تزریق می‌شود. بعد از تزریق وریدی ماده رادیواکتیو به بدن این ماده در جریان خون پخش شده و در تمام بدن انتشار می‌یابد و هر بافتی مقداری از آن را جذب می‌کند. بافت هایی که دچار بیماری های خاصی هستند مقدار بیشتری از ماده رادیواکتیو را جذب می‌کنند بطور مثال برای تشخیص تومورهای استخوانی از عنصر رادیواکتیو تکنیسیم استفاده می‌شود.
تکنیسیم رادیواکتیو در استخوانی که سلول های تومورال داشته باشد بیشتر جذب میشود. و یا در عفونت ها استخوان، ماده رادیواکتیو بیشتری در بافت عفونی جمع میشود. در نکروز آوازکولر سر استخوان ران میزان جذب ماده رادیواکتیو در سر استخوان ران ممکن است بیش از حد و یا کمتر از حد باشد. پزشک معالج از روی میزان جذب ماده رادیواکتیو در بافت مورد نظر متوجه میشود که آیا آن بافت بیمار است یا خیر. ولی به چه طریق میزان تجمع ماده رادیواکتیو در هر بافت مشخص میشود.